W zróżnicowanym przyrodniczo, górzystym krajobrazie aglomeracji wałbrzyskiej wyróżnia się jeden rodzaj zespołów urbanistycznych – osiedla mieszkaniowe. Analiza tego jednego regionu pozwala prześledzić zarówno mechanizmy powstawania, sposoby projektowania układów urbanistycznych, jak i rozwiązań architektonicznych kolejnych rodzajów osiedli omawianego okresu, począwszy od patronackich osiedli przyzakładowych i samorodnych zgrupowań domów robotniczych, przez zespoły mieszkaniowe kształtowane przez projektantów administracji miejskiej i lokalnych spółdzielni mieszkaniowych, aż do wielkich inwestycji ogólnoniemieckich spółdzielni budowlanych.
Wobec kryzysu koncepcji wielkich zespołów mieszkaniowych istotne jest odnalezienie adekwatnych do potrzeb współczesnych rozwiązań urbanistycznych i architektonicznych. Ukazanie metod projektowych obieranych przez architektów i urbanistów ubiegłych stuleci ma nie tylko przybliżyć historię, ale może również stanowić podpowiedź dla współczesnych twórców. Znajomość walorów omawianych osiedli mieszkaniowych pozwala na zwrócenie uwagi na swoisty fenomen okręgu wałbrzyskiego i być może wpłynie na decyzje konserwatorskie zapewniające należytą ochronę osiedlom jako zabytkom architektury i zespołom wkomponowanym w krajobraz miasta.